นาฏยศัพท์

หมายถึง ศัพท์ที่เรียกชื่อท่ารำ หรือชื่อท่าที่บอกอาการกระทำของผู้นั้น เช่น ตั้งวง จีบ ล่อแก้ว คลายมือ 

กรายมือ ฯลฯ

หมายถึง ศัพท์ที่เรียกในการปฏิบัติ บอกอาการกิริยา ซึ่งแบ่งออกเป็น 

ศัพท์เสริม หมายถึง ศัพท์ที่ใช้เรียกเพื่อปรับปรุงท่ารำให้ถูกต้องสวยงาม เช่น กันวง ลดวง ส่งมือ ดึงมือ ฯลฯ

ศัพท์เสื่อม หมายถึง ศัพท์ที่ใช้เรียกชื่อท่ารำของผู้รำที่ไม่ถูกต้อง

ตามมาตรฐาน เพื่อให้ผู้รำรู้ตัว

และแก้ไขท่ารำของตนให้ดีขึ้น 

เช่น วงคว่ำ วงเหยียด วงหัก ฯลฯ

หมายถึง ศัพท์อื่นๆที่ใช้เรียกในภาษานาฏศิลป์นอกเหนือไปจากนามศัพท์และกิริยาศัพท์ เช่น จีบยาว จีบสั้น ลักคอ เดินมือ เอียงทางวง ฯลฯ